kerguelen.org
Semprini, 07 IX 2009 [ici paris]
Helaas is mijn eerdere stukje over een avontuurlijke busreis naar Rozay-en-Brie verloren gegaan, maar vrijdagavond heb ik iets beleefd dat misschien nòg wel avontuurlijker was. Apart was het zeker.
De aanleiding: een concert. Heel onschuldig: een barokconcert zelfs. Men zou zeggen dat dáár niet veel mis kan gaan, maar dat was niet mijn ervaring...
Het concert vond -plaats in de abdij van Royaumont, in Asnières-sur-Oise, een kilometer of vijfendertig ten noorden van Parijs, èn vijf kilometer van het dichtstbijzijnde station.
Op zich geen probleem, want daar zijn vouwfietsen voor, toch? Ik nam dus mijn vouwfiets mee in de trein, om daarmee het stukje heen en weer naar het station te kunnen doen. Het concert zou in principe om kwart over tien 's avonds afgelopen zijn, ruim tijd om de trein te nemen, leek me.
Volgens de spoorwegen-site echter zou ik om half twee op het Gare du Nord terug zijn. Huh? Ja, werkzaamheden aan het spoor. Dat was dus niet helemaal handig.
Hmm. Na enig verder zoeken vond ik uit dat ik ook naar een station op negen kilometer afstand kon fietsen, vanwaar de treinen gewoon wèl reden. De laatste trein ging daar om kwart voor twaalf, anderhalf uur tijd dus. Dat moest toch lukken, zelfs als het concert een beetje uitliep. Toch?
Enfin. De heenreis ging fantastisch: trein, fiets - ik ben niet eens verkeerd gereden. Het concert was ook goed: zo goed zelfs, dat er drie toegiften bij kwamen. Ik had mijn mobiele telefoon bij me, maar - fout één - heb hem niet aangezet om de tijd te controleren...
Dat was stom, want aan het einde van het concert was het tien over elf. Ik had dus nog vijfendertig minuten om op het station te komen. Oeps.
Dus: als een gek weggefietst, en toen kwam ik achter het tweede probleem van die avond: het was avond. En aangezien Royaumont echt op het platteland ligt, was het stikdonker, wat de navigatie enigszins bemoeilijkte. Ik reed dus ook meteen de verkeerde kant op...
Daar kwam ik dan gelukkig nog vrij snel achter, maar zo 's avonds (ik mag eigenlijk wel 's nachts zeggen) is het raar rijden, zeker omdat ik al snel midden in een bos terecht kwam (inclusief borden "Let op! Oversteek everzwijnen!"). Uiteindelijk was ik bijna bij mijn bestemming, toen ik nog even aan iemand die langsliep heb gevraagd of ik goed zat.
Als ik dat allemaal niet had gedaan, was ik misschien nog net op tijd geweest voor de trein (de laatste, dus), maar nu miste ik hem op vijf minuten na. Dat was uiteindelijk nog een goed ding, want bij het station (tot overmaat van ramp) scheurde het tasje open waar ik mijn portemonnaie etc. in bewaarde. Alles op de grond dus, maar toen ik de boel opraapte, miste ik mijn telefoon. Hmmm, die had ik toch een paar honderd meter terug gebruikt om te kijken hoeveel tijd ik nog had?
Nu ik toch genoeg tijd had, kon ik terugfietsen. Een paar honderd meter terug lag inderdaad het hoesje, maar zonder telefoon. Daar een paar honderd meter weer voor lag mijn telefoon, maar zonder batterij en onderkant. Die lagen twintig meter verderop.
Gelukkig was er alleen maar cosmetische schade...
Terug op het station bleek er twee minuten later een trein te vertrekken richting het *andere* eindpunt van de lijn (nog verder van Parijs dus). Ik had (jammer genoeg, zal straks blijken) geen tijd om het te verifiëren, maar in de hoop dat er vanaf dat eindpunt nog een trein naar Parijs zou vertrekken, of desnoods een nachtbus, ben ik in die trein gestapt.
Helaas.
In Creil (zo heette dat eindpunt) bleef mij, naast de fiets, alleen nog een taxi over als vervoermiddel. Die heb ik dan maar genomen naar het dichtstbijzijnde nachtbus-eindpunt, Sarcelles (ook wel bekend als één van de ergste onrusthaarden in de banlieue van Parijs...)
De nachtbussen rijden eens per uur, maar gelukkig kwam er vijf minuten nadat ik op het station van Sarcelles was aangekomen één aanrijden. In die tijd had ik al een aardige hoeveelheid politiebusjes zien langsrijden, maar op het station zelf leek alles eigenlijk vrij rustig.
Eén nachtbus later was ik op het Gare du Nord. Vanaf daar heb ik dan nog een stuk door nachtelijk Parijs gefietst en uiteindelijk lag ik om twee over drie in mijn bed (waar ik om zeven uur weer uitmoest wegens voedseluitdeling bij het Rode Kruis...)
Als het allemaal niet zo hectisch was geweest had ik er denk ik best van genoten, door de nacht fietsen...
Er zijn nog geen reacties.
There are no comments for now.