kerguelen.org
Semprini, 16 XII 2009 [ici paris]
Sinds afgelopen weekend is in Frankrijk het "plan froid" geactiveerd, om duidelijke redenen. Bij deze temperaturen is het belangrijk dat daklozen zoveel mogelijk gevolgd worden; er is meer opvang beschikbaar.
Voor "wij van het Rode Kruis" betekent dat dat er deze week extra vaak aan "SAMU Social" wordt gedaan; drie (normaal vier, maar ook dát is het 'plan froid') mensen stappen in een busje met warm water en een hoop slaapzakken en dekens en gaan op zoek naar daklozen om een praatje te maken, opvang aan te bieden (en, inderdaad, soep...)
In normale tijden is het eigenlijk vooral dat. We nemen dan een lijst van bekende daklozen mee, en die gaan we voor zover mogelijk bezoeken.
Het is soms ook zo dat er een oproep komt, via het Franse landelijke telefoonnummer voor hulp, 115. Maar dat is zelden.
Zaterdagavond daarentegen...Ik kreeg om kwart voor elf een SMS'je: "ben je beschikbaar voor een SAMU social?" Dat was ik, en een kwartier later stond ik dan ook water op te warmen in het gebouw van het Rode Kruis in Vitry. Nog een kwartier later waren we al op weg - iemand had 115 gebeld voor een dakloze in Créteil (vlakbij Vitry aan de overkant van de Seine).
De 'dakloze' bleek niets nodig te hebben, nou ja, goed, een slaapzak en twee koppen soep, maar bij hem was een jongen uit Québec die aan couchsurfing deed en niet meer wist hoe hij bij zijn gastheer moest komen, in een andere voorstad (om elf uur is er inderdaad weinig openbaar vervoer meer).
Die hebben we dan dus uiteindelijk maar daarheen gebracht, en vervolgens was het richting Vincennes (bekend van het kasteel en park) waar ook iemand was gesignaleerd.
Een duidelijk serieuzer geval, dit. In een portiek lag een man, zonder deken, zonder tent, zonder wat dan ook. Gelukkig schrok hij wel wakker toen we hem aanspraken.
De man vertelde dat hij sinds een week op straat leefde, en nergens had om naartoe te gaan. In het begin was de enige hulp die hij wilde aannemen een kop koffie, maar gelukkig kregen we hem zover dat we hem naar een opvangcentrum mochten brengen.
Het is moeilijk om de indruk te beschrijven die zo'n ontmoeting maakt: een man, laten we zeggen een jaar of vijftig, zestig, die continu herhaalt dat we hem maar moeten laten, dat hij niets waard is en die al vijf dagen niet gegeten heeft...
We hebben hem uiteindelijk dus bij een opvangcentrum afgeleverd waar hij hopelijk goed ontvangen zal worden (er is wel gespecialiseerd personeel aanwezig). De man zelf aarzelde tussen depressie en behoefte aan hulp.
Dit was duidelijk de eerste SAMU social waar ik het gevoel had iets voor iemand betekend te hebben...
Er zijn nog geen reacties.
There are no comments for now.